Co warto wiedzieć o zwolennikach psychologicznej teorii jąkania?

Zwolennicy psychologicznej teorii jąkania twierdzą, że jest ono zaburzeniem psychosomatycznym, które przyczyny pierwotne są psychiczne, a wtórne fizjologiczne. Teoria ta opisuje i wyjaśnia reakcje na niepłynność mówienia, które traktowane są jako objaw oraz próbuje określić osobowość jąkającego się. Jąkający ciągle myślą o swym kalectwie. Stale są nastawieni na poszukiwanie sposobów ominięcia przeszkód i trudności w mówieniu.

Dzieci jąkające się są bardzo nieśmiałe, jak również zamknięte w sobie i posłuszne. Choć wewnątrz są wrogo nastawione do świata. Nie tylko są niedojrzałe emocjonalnie, ale także nadpobudliwe. Osoby jąkające się ciężko nawiązują kontakty społeczne i są do tego niechętne, zazwyczaj unikają komunikacji słownej. U osób jąkających się podczas stresu wydziela się dużo większa ilość kortyzolu niż u osoby nie jąkającej się. Badacze sugerowali, iż osoby jąkające się przeżywają inaczej stres i jeszcze przed zaistnieniem stresogennej sytuacji przewidują jej nadejście, co nasila lękową reakcję. Rodzice uważają zwykle, że znają swe dziecko i jego sposób mówienia, ale rozwój sprzyja częstym zmianom. Należy w związku z tym stale pamiętać, że dziecko to jednostka sama w sobie i że pewne jej cechy sprzyjają komunikacji słownej, inne nie. Spokojne, łagodne dziecko mówi zwykle niewiele, najczęściej wtedy, gdy czegoś chce, lub też ma coś ważnego do powiedzenia.

Rzadko peszy się obcym otoczeniem. Bardzo ruchliwe dziecko natomiast może większość energii fizycznej wyładować w działalności fizycznej, nie mając większej chęci do mówienia. Pierwsze objawy jąkania często są obserwowane u młodszych przedszkolaków. Zazwyczaj rodzice je bagatelizują, twierdząc, że to naturalny etap, związany z rozwojem mowy. Małe dziecko zacina się, gdzie powtarza początek wypowiedzi, aby dać sobie czas na znalezienie słów bądź konstrukcji gramatycznych. To właśnie one pozwalają w pełni wyrazić myśli oraz uczucia. Jednak wtórne jąkanie staje się już problemem i to nawet na całe życie. Obraz psychologiczny osoby jąkającej ukazuje. Iż wada narasta z wiekiem.